Stadion Polonii Warszawa im. Generała Kazimierza Sosnkowskiego

Mistrzostwa Polski:    1. miejsce (2): 1946, 2000;    2. miejsce (3): 1921, 1926, 1998;    3. miejsce (2): 1923 (razem z Wartą Poznań), 1951 (razem z AKS-em Chorzów); Puchar Polski: 1952, 2001; Superpuchar Polski: 2000; Puchar Ligi Polskiej: 2000; Europejskie Puchary: 1/2 finału Pucharu Intertoto: 1999; Mistrzostwa Polski juniorów:    Mistrzostw Polski juniorów U-19: 1977;    Wicemistrzostwo Polski juniorów U-19: 2000, 2005, 2008;

Polonia Warszawa to drugi klub piłkarski, który powstał w Warszawie (po Koronie Warszawa powstałej w 1909). Jest on obecnie najstarszym klubem w Warszawie oraz pierwszym wicemistrzem w dziejach polskiego futbolu i pierwszym mistrzem Polski po II wojnie światowej. Pomysłodawcą założenia klubu był kapitan Wacław Denhoff-Czarnocki, on też wymyślił nazwę (Polonia to łacińska nazwa Polski). W czasach zaboru rosyjskiego nadanie takiej nazwy drużynie było wyjątkowym aktem patriotyzmu i odwagi. Na początku zawodnicy grali w strojach w biało-czarne pasy i dopiero na wiosnę 1912 r. założyli czarne koszulki. Sprawa wyboru koloru ubrań też zrodziła kilka teorii.  Najbardziej "patriotyczna" mówi że czarny kolor wybrano ze względu na żałobę po ojczyźnie, jednakże prawdopodobnie było trochę inaczej. Odpowiedzialny za zdobycie koszulek Janusz Mück zdołał kupić tylko takie. Czarne barwy miały jeszcze jedną zaletę – ubrania nie brudziły się od grania na błotnistym boisku przy Agrykoli. W 1915 roku Polonia Warszawa przekształca się w klub sportowy. Stało się to możliwe dzięki zajęciu Warszawy przez Niemców w trakcie I wojny światowej. Nowy zaborca zezwolił na działalność polskich organizacji sportowych. 15 X 1915 w mieszkaniu przy ul. Zgoda 12 z inicjatywy Tadeusza Gebethner oraz Mariana Strzeleckiego i Stefana Pronaszki odbyło się zebranie założycielskie. Niektóre źródła podają tę datę jako rok powstania zespołu, jednak jest to błąd, gdyż zespół rozgrywał swoje mecze jako Polonia Warszawa już od 1911 roku. W tym czasie powstały nowe sekcje klub, a piłkarze rozgrywali swoje mecze na jedynym wówczas w Warszawie boisku na Agrykoli. Poloniści po raz pierwszy pod swoją nazwą wybiegli na boisko jesienią 1911 roku. 19 listopada rozegrali mecz z Koroną, przegrywając 3:4. Relację z tego spotkania zamieścił „Sport Powszechny”, jedna z nielicznych gazet, która zauważała życie sportowe w Warszawie. 29 kwietnia 1917 odbył się pierwszy mecz Polonia – Legia, w którym padł wynik 1:1. Legia była wtedy drużyną frontową, która przyjechała do Warszawy i tu rozgrywała mecze z miejscowymi klubami. Miesiąc później dwie drużyny znowu się spotkały – wynik był identyczny. Niektórzy historycy twierdzą, że drużyna legionowa wcale nie jest protoplastą Legii Warszawa[3] i dlatego te spotkania nie są wliczane do statystyk tzw. "derbów Warszawy". W lipcu 1917 r. Polonia rozegrała swój pierwszy mecz z drużyną zagraniczną – z węgier MAC Budapeszt który zakończył się wynikiem 1:5. Prymat w stolicy „Czarne Koszule” utrzymały przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego, tworząc klub, w którym działały sekcje: hokejowa, lekkoatletyczna, piłki nożnej, szermierki, tenisa ziemnego, siatkówki, koszykówki, pływania, hazeny, kolarstwa i boksu. W pierwszych rozgrywkach o mistrzostwo Polski w 1921 r. piłkarze Polonii zajęli 2 miejsce, za Cracovią. Wynik ten powtórzyli w 1926 r. Rok później Polonia była jednym z założycieli ligi piłkarskiej, która zainaugurowała rozgrywki w 1927 r. Od 1928 r. klub miał własny stadion przy ul. Konwiktorskiej. Liczne grono zawodników Polonii występowało w barwach reprezentacji Polski, m.in. Jan i Stefan Lothowie, Michał Hamburger, Jerzy Bułanow i Władysław Szczepaniak. Jerzy Bułanow został wybrany najlepszym polskim piłkarzem w 1931 r. w plebiscycie „Przeglądu Sportowego”, natomiast Władysław Szczepaniak był kapitanem reprezentacji Polski na mistrzostwach świata we Francji w 1938 r., w legendarnym meczu Polska - Brazylia (5:6). Prezesem KS Polonia Warszawa w latach 1928-1939 był najbliższy współpracownik Józefa Piłsudskiego, późniejszy Wódz Naczelny Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie gen. Kazimierz Sosnkowski. „Czarne Koszule” były w okresie międzywojennym najpopularniejszym klubem piłkarskim Warszawy, cieszącym się poparciem w różnych środowiskach i grupach społecznych. Znanym kibicem Polonii był np. popularny aktor Adolf Dymsza. W ostatnim meczu ligowym przed wybuchem wojny poloniści pokonali 2:1 na Konwiktorskiej kolejnego pretendenta do tytułu mistrzowskiego Pogoń Lwów. Zwycięską bramkę dla „Czarnych Koszul” strzelił w 90 min. Henryk Jaźnicki. Był to równocześnie ostatni mecz ligowy w historii zaprzyjaźnionej z Polonią Pogoni Lwów. Następna kolejka ligowa miała się odbyć 3 września 1939 r. ... W okresie okupacji uprawianie sportu przez Polaków zostało zakazane przez niemiecki władze okupacyjne. Drużyna Polonii brała udział w konspiracyjnych rozgrywkach o mistrzostwo Warszawy, która była najprężniej działającym ośrodkiem futbolu w okupowanym kraju. Piłkarze Polonii zdobyli tytuł konspiracyjnego Mistrza Warszawy w latach 1942 i 1943. Działalność klubu została wznowiona wkrótce po zakończeniu okupacji niemieckiej. Początkowo klub, z inicjatywy jednego z zawodników, Zenona Odrowąża, reaktywował się pod patronatem Milicji Obywatelskiej. Współpraca ta została jednak zakończona już w sierpniu 1945 r. Pierwszy mecz Polonia rozegrała 25 marca 1945 r. na boisku AZS w Parku Skaryszewskim z lokalnym rywalem RKS Okęcie. Spotkanie zakończyło się wynikiem 3:3. Rok 1946 przeszedł do legendy „Czarnych koszul”. Poloniści niespodziewanie zdobyli pierwszy dla Warszawy tytuł Mistrza Polski. Tytuł ten przeszedł do historii jako „mistrzostwo na gruzach Stolicy”. Sukces był tym bardziej zaskakujący, że klub funkcjonował w niezwykle trudnych warunkach, bez stadionu i boiska. W 1951 r., po długich staraniach i procesie sądowym Polonii udało się powrócić na swoje obiekty przy ul. Konwiktorskiej. Wówczas klub funkcjonował już jednak jako Zrzeszenie Sportowe „Kolejarz”. Oprócz nazwy zlikwidowane zostały tradycyjne barwy klubu – „Kolejarz” Warszawa występował w bordowych koszulkach. Zmiana nazwy była efektem stalinowskiej „reformy” sportu, w ramach której zlikwidowano kluby sportowe, powołując na ich miejsce koła sportowe przy zakładach pracy. Koła sportowe zostały objęte patronatem przedsiębiorstw z określonej branży. Nad Polonią patronat objęły Polskie Koleje Państwowe i ten stan rzeczy utrzymał się do końca PRL. Ponieważ PKP były sponsorem o dużo mniejszych możliwościach niż tacy potentaci w PRL jak wojsko, milicja, górnictwo czy hutnictwo, klub stopniowo tracił na znaczeniu. Ponadto Polonia z racji niepodległościowych tradycji była klubem z premedytacją marginalizowanym przez komunistyczne władze, które decydowały wówczas o przydziale pieniędzy dla zmierzających ku kryptozawodowstwu klubów piłkarskich. W 1952 r. piłkarze Polonii spadli do II ligi. Już jako II-ligowcy poloniści zdobyli w grudniu 1952 r. Puchar Polski, pokonując w finale na stadionie Wojska Polskiego CWKS Warszawa 1:0 (jeden z uczestników tego meczu Henryk Misiak do dziś pracuje w Polonii jako trener drużyn młodzieżowych). Był to ostatni triumf warszawskiej drużyny przed długim, trwającym ponad cztery dekady okresem upadku. Dopiero po obaleniu systemu komunistycznego, w 1993 r. piłkarze Polonii powrócili, po 41 latach, do piłkarskiej ekstraklasy. Mimo wsparcia zespołu przez nowego sponsora, znanego fotografa i przedsiębiorcy Marka Wielgusa, w sezonie 1993/94 nie udało się obronić ekstraklasy. Kolejny powrót do I ligi nastąpił w 1996 r., po przejęciu klubu przez nowego sponsora Janusza Romanowskiego, właściciela holdingu Polkaufring. W 1995 r. klub zorganizował się w formule sportowej spółki akcyjnej – powstał Klub Piłkarski Polonia SSA. Rozpoczął się okres największych sukcesów w historii „Czarnych Koszul”. Zespół występował przez 10 sezonów w ekstraklasie, co było najdłuższą passą I-ligową w historii klubu, który wielokrotnie startował w rozgrywkach europejskich pucharów. W 1998 r. poloniści zdobyli trzeci w historii tytuł wicemistrzowski, w 1999 r. dotarli do półfinału Pucharu UEFA Intertoto, a w 2000 r. wywalczyli drugi w historii klubu tytuł Mistrza Polski. Niewiele zabrakło do awansu do Ligi Mistrzów. W decydującej batalii o Champions League Polonia nieznacznie uległa w dwumeczu Panathinaikosowi Ateny (2:2 u siebie, 1:2 na wyjeździe). Wcześniej w pięknym stylu wyeliminowali poloniści mistrza Rumunii Dinamo Bukareszt, wygrywając na wyjeździe 4:3 i 3:1 u siebie (mecz rozegrano w Płocku ponieważ stadion Polonii nie spełniał wymogów UEFA). Do puli osiągnięć piłkarze Polonii dorzucili w 2000 r. także Puchar ligi i Superpuchar. Gwiazdą zespołu „Czarnych Koszul” był w tym okresie reprezentant Polski, uczestnik Mistrzostw Świata w Korei 2002 Emmanuel Olisadebe. Spadek do II ligi, po 10 sezonach w ekstraklasie, nastąpił niestety w sezonie 2005/2006. Sukcesem zakończyło się natomiast poszukiwanie nowego właściciela dla klubu – w kwietniu 2006 r. pakiet 100 proc. akcji KSP Polonia Warszawa SSA przejęła należąca do Józefa Wojciechowskiego firma J.W. Construction Holding S.A., największy polski deweloper. W lipcu 2008 Polonia wróciła do Ekstraklasy po fuzji z Groclinem Dyskobolią Grodzisk Wielkopolski. 11 lipca 2008 roku prezes klubu KSP Polonia Warszawa Józef Wojciechowski odkupił od Zbigniewa Drzymały 16715 akcji spółki Groclin-Dyskobolia SSA za 20 milionów złotych. Dzięki tej transakcji Polonia Warszawa awansowała do ekstraklasy pomimo 7 miejsca w II lidze. Wszyscy zawodnicy Dyskobolii Groclin Grodzisk Wielkopolski stali się automatycznie zawodnikami zespołu Polonii. Dodatkowo dołączyło do nich kilku najlepszych graczy z poprzedniego sezonu takich jak: Krzysztof Michalski, Radosław Majdan, Daniel Mąka czy Jacek Kosmalski. Niektórzy z zawodników, będący w wieku juniorskim zostali przeniesieni do Młodej Ekstraklasy a pozostali którzy nie znaleźli uznania w oczach trenera Jacka Zielińskiego rundę jesienną sezonu 2008/2009 spędzili w IV-ligowej Polonii SSA Warszawa. Wiosną druga drużyna została rozwiązana. 10 listopada 2009 roku nowym trenerem drużyny został José Mari Bakero, były hiszpański piłkarz pochodzenia baskijskiego oraz były kapitan drużyny FC Barcelona. 13 września 2010 roku José Mari Bakero został zwolniony, a zastąpił go Paweł Janas. Po niespełna czterech miesiącach, 29 grudnia 2010, Paweł Janas został zdymisjonowany ale powrócił na stanowisko dyrektora sportowego w klubie. Niebawem został zdymisjowany także z tego stanowiska. Kolejnymi trenerami w tym dość dziwnym sezonie byli: Theo Boss, Piotr Stokowiec oraz ponownie Jacek Zieliński (22 marca 2011). Cztery tygodnie wcześniej za udział w aferze korupcyjnej w czasach pracy w Piaście Gliwice Wydział Dyscypliny PZPN ukarał Zielińskiego karą 2 lat dyskwalifikacji w zawieszeniu na 3 lata oraz dodatkowo karą finansową w wysokości 30 tys. złotych. Prokuratura we Wrocławiu złożyła w tej sprawie wniosek o warunkowe umorzenie sprawy ze względu na epizodyczny charakter udziału trenera w zdarzeniu. Przed sezonem 2011/12  doszło do dużych zmian w kadrze zespołu prowadzonego przez Zielińskiego. Odeszło z niej aż siedmiu zawodników. Jednym z nich był Adrian Mierzejewski, który został sprzedany przez drużynę Polonii za rekordową kwotę 5,25 miliona euro, która to była najwyższą stawką jaką zapłacono za piłkarza odchodzącego z polskiej ligi.